آماده کردن زمین برای کشت و کار

در قدم اول نیاز است که زمین را شخم بزنیم . شخم زدن برای زیر و رو شدن خاک و همچنین از بین رفتن علفهای هرز صورت می گیرد . بعد از شخم زدن کود پایه را به زمین اضافه می کنند. مقدار عناصر مورد نیاز خاک را با روشهای آزمایشگاهی و یا عرف منطقه و یا با استفاده از کتابها مشخص می کنند.برای تامین نیتروژن مورد نیاز از کود ازته , برای تامین فسفر از تریپل سوپر فسفات و برای تامین پتاسیم از سولفات پتاسیم استفاده می کنند. کود را می توان با سانتریفوژ و یا  به کمک بیل در زمین پخش کرد . مرحله بعدی دیسک زدن است . دیسک زدن باعث نرم شدن کلوخه ها و مخلوط شدن کود با خاک مزرعه می شود. سپس برای بر طرف کردن پستی و بلندی زمین و هموار کردن سطح از ماله  استفاده می کنند. برای اینکه آب مورد نیاز در اختیار گیاهان قرار بگیرد نهرها و جوی ها را  ایجاد می کنند. عبور آب در داخل نهر ها و جوی ها را می توان با پته های پلاستیکی کنترل کرد.

اگر برای کشت و کار از روش جوی و پشته ای استفاده می کنید توصیه می شود از مالچ پلاستیکی استفاده کنید. روی جوی و پشته ها را با مالچ پلاستیکی سیاه رو کش می کنیم و در فواصل معین که برای کاشت بذر در نظر گرفته ایم  قسمتی از مالچ را به صورت دایره می بریم.استفاده از مالچ پلاستیکی  عملکرد محصول را بالا می برد    , آب کمتری مصرف می شود  , میزان علف هرز کاهش میابد و گیاه زودتر جوانه می زند.

از این روش در کشت هندوانه , خیار , طالبی و توت فرنگی استفاده می شود. البته این روش معایبی نیز دارد: به دلیل اینکه در ایران ماشین مالچ کشی نداریم هزینه کارگر بالا می رود. اگر جنس نایلون خوب نباشد طی چند روز خراب می شود و در صورت مرغوب بودن بعد از چند ماه  تکه تکه می شود و ۵۰ % آن را نمی توان از روی زمین جمع کرد  به همین دلیل به مرور زمان باعث تخریب زمین می شود.